Historiek

Toen in september '78 de kleine bloemenstoet door Wommelgem trok, reden er 7 wagentjes mee onder de naam "KLEIN CHICAGO" . Bij 4 onder hen rijpte toen het idee om in 1979 over te stappen naar onze grote broer. Alzo werden op 31/10/'78 "DE DAL TONS" boven het doopvont gehouden in ons eerste lokaal, café Keizershof, een nieuw tijdperk brak aan in Wommelgem.

Strijdlustig als we waren (toen al) , trokken we met onze eerste twintigfrankstukken op zoek naar een sponsor en materiaal,veel materiaal. Bij Fons Van Graen vonden we snel onderdak en hout,nagels,hamers, ...,wel ja, dat vonden we ook snel.  .

Voor we dit alles zouden gebruiken, vonden we nog een andere passie, nl. VOETBALLEN. Onze 1ste wedstrijd speelden we legen "F.C.Breugelhof' uit Hoboken. De ploeg van Harry Geuns, naar 't schijnt, thuis nog nooit verloren. Wonnen we daar toch wel zeker, 1-3, ons eerste feestje ( van vele) was een feit.

          Dat eerste jaar deden we nog mee aan de toemalige "beker van Wommelgem" met gereputeerde ploegen zoals: Oud-Belgïe , Ladders Smits , Ponnyclub, Crollet Hoes ,... . Onze eerste grote successen behaalden we op de tornoois van "FC Vennekens" te Emblem. Zelfs toen tijdens de finale de beste spelers van de andere 7 ploegen tegen ons de wei inkwamen waren we een maat te sterk.

Ook eten konden we toen al goed. Bij JEANNE van het MEULEKEN op het terras, 10 meter curryworst en 5 kg aardappelen voor frieten. De frietkotbaas gaf Jos Verswijfel nog 200,- bovenop om onze kas te spijzen.

In mei van dat 1ste jaar trokken we met een man of 15 (met onze eerste T-­shirts) te voet richting Scherpenheuvel om een kaars te branden voor onze eerste GROTE BLOEMENWAGEN. Doch het lot besliste anders want op 14/8/'79 zaten enkelen onder ons op water en brood (Waldo en den Tom konden ons toen nog niet helpen ontsnappen) en daar stond Patje Versmissen bijna moederziel alleen. Maar na twee dagen konden we hem al terug een handje helpen.

 Nog anderen kwamen, en zo werd de Walter er bijgehaald I den Eddy Munnecom werd gevraagd met zijne laspost, den Benny Moons deed onze wagen naar links en rechts draaien en Rudy Meeusen werd onze eerste chauffeur. Zo brak de laatste vrijdag van augustus aan ,zenuwen links en rechts, zouden er wel genoeg bloemen zijn? ( een vraag die elk jaar terug kwam) , zou er niets afbreken? enz.. . Maar.. de ganse zater- en zondag werd één groot feest. Wij bloemen steken tegen honderd per uur, Janneke Meeusen zwaaide de plak in 't kot tussen het vrouwvolk: " De pinnekes mQoi in 't midden steken hé suske". De Martha en de Jules zorgden voor lerre tomatensoep met vele ballekes en van de beenhouwers kregen we kop en frut en ja drinken deden we intussen ook. Maar onze eerste wagen "Het jaar van het kind" behaalde toch mooi de eerste prijs.

Feesten deden we dat jaar op de de laatste zaterdag van september op ons 1 ste TEERFEEST bij de Paula. Op het menu stond stoofvlees (uit dozen van de Makro) met brood maar 't was toch plezant.

           Zo werden in de loop der jaren vele prachtige wagens de straat opgestuurd. Denk maar aan: saloon met ezel - olifant met luipaard - zeepaardjes - kabouters ­Elvis - fusie pop en vlinder - dracula - oud en nieuw (met onze schare figuranten) tot en met onze laatste: Lange Nek ( 22 m lang). Steeds werden hard labeur (ik was bijna mijn vinger kwijt I hé Pat) afgewisseld met prettige momenten.

Bloemen planten, hakken en plukken behoorde tot de voorbereiding. Zo ook het timmerwerk waarmee begin juli werd gestart ( tot ze af waren, 2 of zelfs 3 wagens) . Daartussen vloeide steeds het nodige vocht en zeker de laatste 3 dagen. Wat een gezellige boel!!
Vaten met repen kregen we klein, kop en frut kwam er langs ons oren uit en soep lepelden we leeg met pinnekens van de bloemen.

Zondagmorgen (soms 2 dagen zonder slapen) werd een toog geplaatst in onze tent aan de Doornaardstraat (later ook op de Ternesselei) waar iedereen een natje kon kopen tot de stoet vertrok. Dan richting jury om alzo (na soms wat heisa) met zijn allen in de feesttent te belanden.

In september werd dan geprobeerd onze wagens zo vlug mogelijk af te breken om zodoende onze bbq-atributen van onder het stof te kunnen halen. Dat hier ook menig feestje is gebouwd hoeft zeker geen uitleg.

Voor nieuwjaar, bloemen uitdoen (minder prettige aangelegenheid) en om het jaar af te sluiten ons DEURZAKKERS - OF SINT-NIKLAAS BAL. (teerfeest was ondertussen opgeschoven naar januari)

            Na ongeveer 3 jaar hadden we ons eigen lokaal op Fort 11 (een vergissing bleek achteraf) . Hier toasten we op onze Sde verjaardag met een echte traiteur en ons eigen voetbaltomooi.

Toen we het hier voor bekeken hielden I vonden we onze stek in café 'T Centrum bij Luc en Ingrid . Het is ook daar dat we ons 10-jarig bestaan vierden. De Lààtste grote tent op de kerkplaats. Dit vierden we samen met Radio ­Contact, een zéér goed orkest en ... De Strangers.

 Ondertussen was het nog steeds komen en gaan van leden. Luc Anthonis kwam op de proppen met mes en vijl, Chris Van Hoof werd onze jongste topschutter met 5 goals in één wedstrijd, ene Stan Driesen klopte aan (heeft ook vele uren op pad geweest voor ons groepeke) , met Patje Roosen vonden we de kleinste Dalton en Frank Govaerts zou onze witte merel worden (Hé scheids).

 Februari - maart hielden we vrij voor onze kroegentocht waar we tijdens ons verblijf op Fort 11 met slechts 11 aanwezig waren. ( nu in de Klauwaert tussen 25-40) In de maand mei was het tijd om er eens op uit te trekken. Zo hadden we dagtrips naar Brühl , Beekse Bergen, Efteling , Amsterdam, De Lesse en weekends naar Oostenrijk en Duistland.

Juni was traditiegetrouw de St-Jansfeesten waar we uitpakten met witte muizen, marmotten, voetbalspel, plakmuur, karakollen , maatjesharing en pitta .

Tussen al dit vonden we soms nog plaats voor: DROPPING, ZAALVOETBAL (WENDUINE), ALLERHANDE TORNOOIS, KOERS OP ROLLEN EN BEACH PARTY'S ( dat verhaal is wel bekend zeker)

            Na de eerste jaren enkele vriendenwedstrijden te hebben gespeeld stapten we tijdens het seizoen '84-'85 de competitie binnen waar we meteen als 2de eindigden. Na een gedwongen stop (te weinig spelers) starten we terug in 4de afdeling en speelden we meteen kampioen tijdens het seizoen '89-'90. Dit deden we nog eens over in 3de afdeling ('90-'91) en in 2de afdeling ('92-'93).

De apotheose van verbonskampioen is ons nog niet te beurt gevallen maar de beker van het V.V.V. staat sinds mei '98 in Wommelgem.

De laatste jaren spelen we ook onder een andere shirt-sponser "PELTAX CARS" en ons nieuw lokaal is café DEN KLAUWAERT (waar we al zéér ,zéér veel plezier hebben gemaakt ).

              In de loop der jaren hebben heel wat bestuursleden de revue gepasseerd (waaronder slechts 1 vrouw). Vier voorzitters probeerden ongeveer 240 bestuursvergaderingen naar een goed einde te leiden. Dat waren nadat ikzelf na een elftal jaren een stap terug zette; Dirk Geerinckx , de Walter en nu bijna een jaar de Rudy.

Om na 175.200 uren DALTONS nog namen te noemen is bijna onmogelijk, toch ga ik proberen er enkele uit te pikken. Na mijn trawanten van het eerste uur DANNY MEEUSEN, PAT VERSMISSEN EN DIRK GEERINCKX, denk ik vooral aan Walter VDW ( met kleine d ) praktisch overal en altijd aanwezig (al of niet met zijn goesting). Hij probeerde altijd zijn steentje bij te dragen. Marceline, ook zij was altijd paraat (al denken anderen daar soms anders over). Ze heeft soms wel een grote smoel maar ze heeft heel wat kilometers afgelegd op haar véloke voor onze club.

Ronny Versmissen (de valiezendrager) heeft 20 jaar lang bijna alle wedstrijden van onze ploeg aanwezig geweest om steeds weer die natte truitjes en stinkende kousen terug thuis te krijgen.  

Joris Verswijvel (onze oudste speler op de loonlijst) heeft de meeste wedstrijden bij ons op zijn palmares staan. Steeds (bijna) is hij een voorbeeld op het terrein, zeker wat betreft inzet voor de ploeg. Ook op de meeste feestjes is hij "garçon van dienst".

Rudy Peeters (onze president) overdag-'savonds of 's nachts (sorry Chistel) steeds is hij onderweg (en ik kan het weten) en in de weer voor de Daltons. Soms is hij wat impulsief maar steeds vooruitstrevend.

Dit waren slechts enkelen van de honderd leden die onze vereniging altijd rijk was. -7 een grote pluim voor ALLE leden ,bestuursleden en sympathisanten door de jaren heen.

               De toekomst lijkt verzekerd, met een goed uitgebalanceerd bestuur en leden die op de zelfde golflengte zitten (denk maar aan het aantal deelnemers van onze laatste activiteiten).

Tenslotte ons Maria en de Stan. Twee uit de duizend. Ze staan steeds klaar, daar waar mogelijk, voor onze grillen en fratsen. We hebben er al menig leuke uurtjes I samen aan de toog I doorgebracht. Al dan niet met ons broek aan I een stuk in onze frak,ne zwans, ne lach, een probleemke I water I bier, pis of kak I we hopen dat dit nog lang zo blijven mag.

SCHOL I